Gegen die Wand

رابطه آزاد و قراردادی زن و مردی را میگوید که در مرور زمان به عشق تبدیل میشود. زن برای اینکه خانواده سنتی اش را برای زندگی آزادانه متقاعد کند دست به ازدواجی دروغین میزند تا آزادی اش را بدست بیاورد. این آزادی او را به سمت مواد و هرزگی میکشاند و مورد سوء استفاده قرار میگیرد تا اینکه در نهایت با تن دادن به نهاد خانواده و مادر شدن دوباره به آرامش برمیگردد و منطق زندگی او را از رفتن با عشق بر حذر میدارد. او الان راضی است و خوشحال است

نگاهی مدرن به جهان پس از مرگ. انسان امروزی که نسبت به آموزه های ادیان مشکوک و دلزده است، با پدیده مرگ چطور برخورد میکند؟ نویسنده معتقد است ارواح وجود دارند، اما اینکه چه بر سرشان میآید و کجا میروند چیزی نمیداند (سکانس صحبت مت دیمون با پسربچه). تنها راه حل معقول ممکن فعلی برای انسان بی دین معاصر: باید در این جهان زیست، خوب زیست، عشق داشت و استفاده کرد.

 از مقدمه نوشتن تهران 1500 میگذرم، کار به یقین ارزشمند است و به همین جمله کفایت میکنم. اما هنگام تماشای فیلم با دیدن مامورین گشت ارشاد که حالا با سفینه این طرف و آن طرف سرکشی میکنند، گرچه من نیز همراه دیگران خندیدم، اما این خنده را به هیچ وجه دوست نداشتم. باز واقعیت بیرونی اینجا هم خودش را مثل پتک روی سر ما آوار میکند؟

یعنی ما باید در سال 1500هم همین دغدغه های ساده و احمقانه را داشته باشیم؟

در تهران 1500 شهری به شدت سنتی به تصویر کشیده شده است. شهری که فقط آسمانخراشهایش زیاد شده و سفینه ها بجای ماشین عبور و مرور میکنند، اما ساختار جامعه همچنان سنتی و از آن بدتر همچنان بیمار است.

در این جامعه هنوز هم موسیقی زیرزمینی است، هنوز دغدغه مردم سایز مانتو است، هنوز بیکاری و دزدی بیداد میکند... . و هنوز نوشیدنی محبوب چای است و خوردنی دیزی! هنوز همان ساختارهای دختر و پسری دیده میشود و همان دغدغه های قدیمی (ونه حتی امروزی) برای شکل ازدواج.

آینده ای که عظیمی به تصویر کشیده به شدت سنتی به معنای بد کلمه است.

پیرزنها و پیرمردهای فیلم که باید همین جوانهای امروزی باشند، یعنی نسل اینترنت و فیس بوک، همانند پدربزرگهای امروز ما از تکنولوژی سر در نمی آورند و بزرگترین آرزویشان رفتن به سفر حج است! و هنوز ملت به این شعور نرسیده که احتیاجات اولیه زندگی مهمتر از رفتن به مکه است!

تهران 1500 در بهترین حالت ممکن یک طنز تلخ است، یک طنز تلخ ناخواسته...

Unforgiven (1992)

  131 min  -  Drama | Western   -  7 August 1992 (USA)

Retired Old West gunslinger William Munny reluctantly takes on one last job, with the help of his old partner and a young man.

در حین سفر در فیلمهای ایستوود امشب به غیرقابل بخشش رسیدم، بار دیگر از آن دست فیلمهایی که عام و خاص را همراه میسازد.

انسان به همان اندازه ظرفیت بدی دارد که به نیکی... مثل دریا، هم میتواند بخشنده باشد و هم کشنده. شاید خیلیها حرفم را قبول نداشته باشند، اما تم اصلی این فیلم را اینطور دیدم. اینکه چطور آدمهای کابوی آدمکش قدیم دیگر آن رغبت را به آدمکشی از دست داده اند و حالا از گذشته شان هم پشیمانند. آنها دگر حتی بدیهیات آدمکشی را هم فراموش کرده اند و به زندگی ای دیگر خو گرفته اند. آدمکشهای قدیم ناجیان جدیدند که شاید بیش از هرکسی از آدمکشی خسته شده اند. فاحشه ها بیش از دیگران به انسانیت و محبت توجه دارند و به ارزشهای خانواده احترام میگذارند. 

فیلم نمایشگر تناقضهای همیشگی انسان است که در گرو زمان و موقعیت شکل جدیدی به خود میگیرد...